<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<rss version="2.0"
xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">


<channel>
			<title><![CDATA[文章分類: 創作．去籠鳥 (flyship)]]></title>
	<description><![CDATA[一些小故事，可能狗屁不通，可能沒有欣賞價值。有的卻是一股創作與寫作的熱誠。]]></description>
	<link>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ArticleListing&amp;postCategoryId=136540</link>

<lastBuildDate>Thu, 28 Aug 2008 22:18:02 +0800</lastBuildDate>

<generator>mysinablog-2.0</generator>

<image>
	<url>http://mysinablog.com/gallery/180/6/67252/profile.jpg</url>

	<title><![CDATA[文章分類: 創作．去籠鳥 (flyship)]]></title>
	<link>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ArticleListing&amp;postCategoryId=136540</link>
</image>


<item>
<title><![CDATA[無聊時的作品(2) - 玩弄輕鐵站名]]></title>

	<description><![CDATA[<p><font size="3"><a href="http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1294082">第一集: 玩弄港鐵篇，請移玉步。</a></font></p><hr width="100%" size="2" /><p> <font size="3">一隻小<strong>麒麟</strong>向另一隻細語︰「<strong>兆麟</strong>，下課後要不來點新鮮的？」<br /><strong>兆麟</strong>回答︰「上課別說話啦。上回給<strong>麒麟</strong>爸咬腫的屁股還沒消啦。」<br /><strong>兆康</strong>說︰「別怕啦。你看他專心唸佛的樣子，那會發現。」<br /><strong>麒麟</strong>爸盤膝而坐，敲著木魚。<br /><strong>兆康</strong>繼續說︰「最近鳳凰媽那邊來了新妞呢。蠻正斗的呢。現在想來也令人口水直流……」<br /><strong>麒麟</strong>爸瞥了他們一眼，大喝︰「混帳。身為佛家子弟，為師平時是如何教導你們的？」<br />兩隻<strong>麒麟</strong>面紅紅地說︰「徒兒知錯。」<br />「哼。別妄想我會聽不見，知道沒有？」<br />「小的知道。」<br />說罷，三<strong>麒麟</strong>立即飛奔往<strong>鳳地</strong>，看妞去了。<br /><br />小聲道︰「唉唷，不得了，真的不得了呀。你看<strong>天湖</strong>那邊那個小妞。」<br />小聲答︰「師父沒有出聲，什麼時候輪到你呢？」<br /><strong>麒麟</strong>爸的身子一動不動，悶不吭聲。<br /><strong>兆麟</strong>豎起拇指的說︰「不愧為師父。不為普通貨色動搖。品味之高尚，值得學習。」<br /><strong>兆康</strong>不以為然，小聲地答︰「也許他喜歡老的甚於嫩的。」<br />那隻馬屁<strong>麒麟</strong>清清喉嚨，誠懇地問︰「不知師父有何計劃？」<br /><strong>麒麟</strong>爸沒有回答。小<strong>麒麟</strong>搖搖師父的身子，但他卻仍是一動不動。<br />他伸頭一望，大驚︰「哦，師父流鼻血流傻了。」<br /><br /><strong>兆康</strong>興奮地哼著歌：「Thank God ! 獨自去偷歡，我謝絕你監管。 」一箭步跑上那小鳳凰前。<br /><strong>兆康</strong>看她一副溫文爾雅的舉止後，決定裝起詩人的胸懷搭訕︰「啊﹗美好的<strong>青雲青松</strong>青天啊﹗啊﹗前面那位紅紅顏紅娘啊﹗啊﹗那美麗的<strong>藍地</strong>啊，為什麼我們不上去撲撲<strong>蝴蝶</strong>，談談詩，作作對啊﹗」<br />小鳳凰滿臉問號，心想︰「鳳凰媽說<strong>青山村</strong>的精神病人有的逃跑了。看來眼前這傢伙正是其中一員。」<br />她心裏打道︰「橫豎要等她回來，不如和他瘋一會。」<br />「小兄弟可知道肚餓時要做什麼？」<br />「把肚子<strong>安定</strong>好。」<br />「肚子<strong>安定</strong>好後呢？」<br />「預備爆破工程。」<br />「那好。我問你，<strong>藍地</strong>附近那裏適合進行爆破。」<br />「常言道︰<strong>石排洪水橋</strong>。自然是<strong>洪水橋</strong>。」<br /><br /><br />老遠位置的<strong>兆麟</strong>，怎摑著<strong>麒麟</strong>爸也不見他醒，宣告放棄。<br />他看到<strong>兆康</strong>把他們扔下不顧，顧著泡妹，心有不甘，立刻衝上前去。<br /><strong>兆康</strong>認為調情太費時了，不如開宗明義吧。他喘著氣，操著普通話說︰「小姐，去不去？」<br />「去那？」<br />「陪我鳴<strong>鳴琴</strong>，吹吹簫，撚撚雀嘛。」<br /><br />「放肆。」被<strong>泥圍</strong>著的那塊<strong>新墟</strong>地，盪來一把婆娘的聲音。<br />地底裂了道縫。一隻皺紋鳳凰拍著翅膀，樣子不很<strong>友愛</strong>地飛近三人。<br />流血不止的<strong>麒麟</strong>爸被這把聲音一嚇，血脈裏的血細胞急性回流。有如黃河決堤的兩行鼻血神奇地止了。<br /><strong>麒麟</strong>爸發現身邊兩小子不見了，大怒︰「媽的，那有讓長輩吃剩菜的道理。」<br />把噴射引擎準備好後，他就「<strong>兆禧</strong>」一聲一屁打過江。<br /><br />由於鳳凰媽臉上的水泥美容面膜塗得太厚，飛不得遠，只好先降落<strong>屏山</strong>下。<br />不過她的嗓子依然很大︰「我猜是誰來了？原來是假道學的<strong>麒麟</strong>爸。」<br />「我佛慈悲，不和你一般見識。乾脆開個價吧。」<br />兩隻小<strong>麒麟</strong>心想︰「師父原來是行家呀。」<br />鳳凰媽說︰「爽快。拿到<strong>建安</strong>牌豐胸丸，再來找我。<strong>良景</strong>，跟我回<strong>市中心</strong>扮UFO去。」<br />那小鳳凰不敢有違，與那臭婆娘拍著雙翅，<strong>大興北</strong>上。<br /><br />兩隻小<strong>麒麟</strong>急了︰「師父，這可怎麼辦？那豐胸丸可是<strong>龍門</strong>居士的心肝。」<br /><strong>麒麟</strong>爸笑言︰「這可放心。我與<strong>龍門</strong>居士可是相識數十年的朋友。此行定必順行。」<br />「<strong>兆禧</strong>」一聲，只餘兩隻<strong>麒麟</strong>在掩鼻咳嗽︰「師父最近好熱氣呢。」<br /><br />「龍龍，有事拜託呀。」<br />「你我情同手足，不用客氣。」<br />「想借你<strong>建安</strong>牌豐胸丸一用。」<br />「這可不行了。」<br />「不是說情同手足嗎？」<br />「是呀。可我們龍族那有長過手和足，頂多是雞爪子而已。」<br />「好傢伙。定是龍鬚最近長多了，胡言亂語起來了。我來給你拔拔。」<br />「慢著，且聽我解釋。」<br /><br /><strong>龍門</strong>居士說︰「那顆豐胸丸，借了給第一集港鐵的妖獸了。」<br /><strong>麒麟</strong>爸搔著頭︰「那傢伙想參加相撲嗎？」<br /><strong>龍門</strong>居士說︰「不。純粹裝胸作勢而已。要不然他怎麼吸這樣多水，把它們噴到幾千丈高。」<br />說著說著，<strong>龍門</strong>居士不禁心酸︰「那次他要求我扮咖利啡的錢還沒給呢？不是我，天上那有九龍亂舞這玩意？<br /><br />」<br /><strong>麒麟</strong>爸拍著他的肩膀︰「別難過。人生不如意事十常八九。」<br />他接著道︰「那如何才找到他？」<br /><strong>龍門</strong>居士說︰「自從他被黃大仙的氣功所傷後，好像搬了窩巢。由羅湖移去了<strong>翠湖</strong>。他建了個<strong>何福堂</strong>，成了堂主，說誓要抗衡人們燒香給黃大仙。他的堂口經常壟斷香祝市場。現在黃大仙發起天條，任何疑似妖獸物體，律要罰坐牢。」<strong>龍門</strong>居士拿起塊境子︰「看你這副德性，我勸你還是不要去好了。」<br /><br /><strong>麒麟</strong>爸垂頭喪氣地回去。<br />兩隻小<strong>麒麟</strong>看到師父，高興得跳起來︰「師父來了。早說那小妞逃不過我們的五指山呢。」<br /><strong>麒麟</strong>爸瞥了他們一眼，大喝︰「混帳。身為佛家子弟，為師平時是如何教導你們的？」<br />小<strong>麒麟</strong>們都莫名其妙。<br />兩人商量著︰「<strong>麒麟</strong>爸定是思春上腦了。怎說一日為師，終身為父。為人為到底，我們把他送往<strong>屯門醫院</strong>觀察。」<br /><strong>麒麟</strong>爸喊苦︰「有病的是作者。好端端的怎麼把我的形象給破壞了﹗」<br /><br />完    </font></p>]]></description>

<link>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1323908</link>
<comments>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1323908</comments>
<guid>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1323908</guid>

<dc:creator><![CDATA[flyshipz]]></dc:creator>

		<category><![CDATA[創作．去籠鳥]]></category>

<pubDate>Thu, 28 Aug 2008 22:18:02 +0800</pubDate>

	<source url="http://flyshipz.mysinablog.com/rss.php&amp;categoryId=136540"><![CDATA[創作．去籠鳥 (flyship)]]></source>

</item>


<item>
<title><![CDATA[無聊時的作品 - 玩弄港鐵站名]]></title>

	<description><![CDATA[<p><span><font size="3">無聊作品 <img src="http://s.xanga.com/images/silly.gif" border="0" /> 玩弄港鐵站名<br /></font><hr /><font size="3">傳說西域建著一座古城，名為<span style="font-weight: bold">第一城</span>。城主曾經為一代出色將軍，戰無不勝，人皆稱之<span style="font-weight: bold">將軍澳</span>。城主澳由於厭戰爭，於是與眾百姓在西域一直隱姓埋名。<br /><br />西域之地以山嶺林立聞名。傳說在<span style="font-weight: bold">粉嶺</span>之下，<span style="font-weight: bold">馬鞍山</span>及<span style="font-weight: bold">炮台山</span>之上，有一池<span style="font-weight: bold">羅湖</span>。此湖湖水吸盡山嶺間之嵐氣，加上日月精華的薰陶，漸漸充滿靈氣。有說湖底住著百年妖獸，每百年吸盡妖氣即破土而出，為禍人間。有見及此，一群<span style="font-weight: bold">青衣</span>道士為了降魔伏妖，把身上仙氣全然過渡城主澳，希望他的霸氣加上仙氣可以鎮壓妖氣。<br /><br />光陰似箭，不經不覺，這座古城已歷百年之久。<br /><br />某日天降異象，雲上忽見有<span style="font-weight: bold">九龍</span>亂舞。年過百歲的城主澳突然病危。算著算著，已是百年之時，若自己此刻駕崩，唯恐封印著的妖獸會跑出來害人。因此立刻召集<span style="font-weight: bold">太子</span>及<span style="font-weight: bold">天后</span>速速前來，教授鎮妖之法。他用著小小的<span style="font-weight: bold">坑口</span>說著「車……<span style="font-weight: bold">車公廟</span>……」語未畢，已一命嗚呼。忽然天地震動得厲害。<span style="font-weight: bold">羅湖</span>湖中傳來一聲巨吼。只見湖水激上天空萬餘丈，水柱中央忽然現出一巨物輪廓。此巨物長著<span style="font-weight: bold">牛頭角</span>，一副<span style="font-weight: bold">尖沙咀</span>，面目猙獰，但見背後長著一條<span style="font-weight: bold">石硤尾</span>。<br /><br />打開<span style="font-weight: bold">屯門</span>遠眺，<strong>太子</strong>和<strong>天后</strong>即知妖獸復活，卻不知如何是好。唯一方法就是先到<span style="font-weight: bold">車公廟</span>了。兩人踏出城外的<span style="font-weight: bold">錦上路</span>，往廟宇方法跑去。<br /><br />到達廟宇時，僅見一<span style="font-weight: bold">黃大仙</span>石像。兩人又跪又拜，但石像毫無反應。<strong>太子</strong>身旁的小兒<span style="font-weight: bold">灣仔</span>一時吶悶︰「再沒有反應，我們一於改信耶穌吧。」突然一把焦急聲音說道︰「 萬事好商量 ! 」忽見<span style="font-weight: bold">黃大仙</span>真身駕著七色<span style="font-weight: bold">彩虹</span>出現。大仙頭上長著百隻<span style="font-weight: bold">荔枝角</span>，不時掉下千幾顆新鮮荔枝。荔枝越積越多，很快構成了一幅<span style="font-weight: bold">荔景</span>圖。<span style="font-weight: bold">黃大仙</span>「嘿喲」一聲，手持<span style="font-weight: bold">金鐘</span>法器即往<span style="font-weight: bold">尖東</span>方向飛去。<br /><br />大仙與妖獸在一<span style="font-weight: bold">沙田</span>碰面。大仙抓起地上的<span style="font-weight: bold">烏溪沙</span>，口唸咒語，撒向妖獸。妖獸向<span style="font-weight: bold">荃灣西</span>方向躲去，絲毫未見損。大仙接著從<span style="font-weight: bold">金鐘</span>裏取出兩口<span style="font-weight: bold">中環</span>及<span style="font-weight: bold">上環</span>，向妖獸拋去。妖獸張開<strong>大窩口</strong>，施施然把兩口大環接著，嚼至碎爛。<span style="font-weight: bold">黃大仙</span>立時發怒，決定使出必殺技。他在手中變出了件<span style="font-weight: bold">火炭</span>，並把口中<span style="font-weight: bold">上水</span>吐向<span style="font-weight: bold">火炭</span>，然後一招「龜波氣功」，就把妖獸拋向<span style="font-weight: bold">旺角東</span>遠遠遠處。<br /><br />從此，<span style="font-weight: bold">第一城</span>再沒有妖獸，<span style="font-weight: bold">太子</span>、<span style="font-weight: bold">天后</span>及<span style="font-weight: bold">灣仔</span>一起過著快樂的日子。</font></span></p><hr width="100%" size="2" /><a href="http://mysinablog.com/admin.php?op=editPost&amp;postId=1323908"><font size="3">第二集︰輕鐵篇</font></a><p>&nbsp;</p>]]></description>

<link>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1294082</link>
<comments>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1294082</comments>
<guid>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1294082</guid>

<dc:creator><![CDATA[flyshipz]]></dc:creator>

		<category><![CDATA[創作．去籠鳥]]></category>

<pubDate>Sun, 10 Aug 2008 21:06:31 +0800</pubDate>

	<source url="http://flyshipz.mysinablog.com/rss.php&amp;categoryId=136540"><![CDATA[創作．去籠鳥 (flyship)]]></source>

</item>


<item>
<title><![CDATA[【短篇小說】【我真的傷心了】【完】]]></title>

	<description><![CDATA[<p><font size="3"><span style="color: #ff0000">寫好了第二篇故事。這次故事的內容，靈感來自 王菀之 的那首「我真的受傷了」。歌曲的主唱、填詞及編曲皆由ivana一手包扮。雖然沒有拍過拖，但好歹也算戀愛過。所以內裏不少的描述，都是自己自墮迷情時的寫照。受傷了的感覺是怎麼？我也不太清楚。</span><span style="color: #ff0000">希望大家喜歡吧。看完，至少留點支持或粗口什麼的吧，否則老子可跟你反臉的。</span></font><span style="font-family: 新細明體"></span></p><p align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">我真的受傷了</span><span></span><span><link href="/C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List" /><xml> </xml></span></font></p><p><font size="3"><span><style></style><style>tyle Definitions */
 table.MsoNormalTable
	{mso-style-name:表格內文;
	mso-tstyle-rowband-size:0;
	mso-tstyle-colband-size:0;
	mso-style-noshow:yes;
	mso-style-parent:"";
	mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
	mso-para-margin:0cm;
	mso-para-margin-bottom:.0001pt;
	mso-pagination:widow-orphan;
	font-size:10.0pt;
	font-family:"Times New Roman";}
</style>






<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span> </span><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　　　＊　　　　　　　＊</span><span></span></p>



<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span> </span><span style="font-family: 新細明體">「生日快樂。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">兩人椅子還沒坐暖，白偉就笑瞇瞇的對著紅綾。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">紅綾只有發夢才想過。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">今年二十有三的生日，居然能在優雅的餐廳渡過。柔柔的燭光，配著清幽的鋼琴聲，感覺就像置身仙境。一向只管收花的生日，與今天比較起來，實在大大不同。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「從來不見你怎樣浪漫蒂克，」，紅綾的臉鮮紅著︰「我們的白偉先生，什麼時候學會這麼玩情調了？」語含譏罵，譏罵著白偉往日的不解溫柔，不懂耍這種華而不實的情調。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">白偉「無可奈何」的「唉」了一聲︰「怎麼為世所棄的藝術家，總要受到誤解呢？」然後擺出副飽含冤屈的樣子。這是他們之間的溝通方式。紅綾明白他的把戲，白偉這傢伙，總喜歡擺出一款玩世不恭的模樣。所以她沒有驚訝，只是笑著臉的回應︰「呸。」</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">但
高興歸高興，紅綾始終會為白偉的錢包著緊︰「藝術家過了今晚，難道可不怕要改行拾荒了？」面對著紅綾的關心，白偉是明白的。但他總喜歡厚顏無恥一番︰「有
美相伴，拾荒也拾得藝術點，何妨？」紅綾嫣然一笑，心想︰這傢伙，六年前六年後也是同一性子。兩人雖認相識已久，但初戀的感覺依然猶在。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">白偉向侍應打著訊號，侍應就把早準備好的蛋糕往玫花木製的桌上放。蛋糕上刻著紅色的一行字︰「紅綾娘娘萬歲萬歲萬萬歲，小偉子喳上」。白偉這傢伙，什麼時候做了變性手術了？男人肯甘當太監，逗紅顏一笑，這是紅綾始料不及的。</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">不
過，紅綾微笑的衝動有點被瓦解。可能女性對於年齡總是敏感的。看著燭火浮浮的蛋糕，紅綾不禁哀嘆︰「又老了一歲了。」沒等紅綾把話說完，白偉立刻了解到紅
綾哀惜之處，把焦點急急轉移︰「閹人‥‥‥閹人小偉子向紅娘娘請安，願紅娘娘壽與天齊，鴻福齊天。」話畢，學著電視劇的古裝人物，向紅綾打恭作揖起來。年
齡更上一層樓的煩惱，幾秒間後像「閹人的曾經最愛」痛快地被割掉。「許個願吧。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">紅綾閉上眼睛，誠心的合著手。而白偉則在一旁，依著手托著頭，笑瞇瞇的陶醉在紅綾迷人的色彩上。一口「呼」，再「呼」，三「呼」，燭火就被吹熄。忽然化作煙縷的火光，總教紅綾要唏噓，是女性天生的多愁善感吧，似怕著某些東西像會失去。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">不過看著一桌子美食的視覺色誘，紅綾很快就釋懷了去，與白偉共進餐著。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">妳一口時，我一口；你餵我時，我餵妳；縱然吃了幾口生薑，嘴角也盡是甜美。在這種氣氛下，紅綾的眼晴彷彿得了大近視，對面那個笨蛋的輪廓也好像矇矓了起來。四周彌漫著一種濃厚的童話氣色。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">白偉這時伸頭探向紅綾，露著充滿陰謀般似的笑容︰「待所有食物解決後……讓白哥哥帶你去看金魚……」白偉扭著屁股，模仿金魚擺動的姿勢，滿臉淫笑，「‥‥‥看牠們怎麼游水。」不認識白偉的人，聽了這番話後，大概已撥電最近的警察局。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span><span> </span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　　　＊　　　　　　　＊</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">車子的引擎響著聲。這時又不耐煩的響著，似在想向車內的白偉和紅綾抗議︰好了，受夠了，別再找我當電燈泡﹗</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">一切都十分美好。平時人間的繁囂聲，昆蟲界的吱喳聲，機械界的齒輪聲，都識趣的迴避起來。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">車子在一靜默的山上停下。四方八面一望無際，月黑風高。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">這
荒山野嶺中，唯獨得他們這對孤男寡女。此刻，紅綾有點意識到白偉的圖謀，心想「怎麼男人都是這樣的」。「很快地‥‥‥」白偉解著領頭的扣子，「有人將叫天
不應，叫地不聞。」白偉高舉雙手，扮著豺狼撲向綿羊的動作︰「嘿嘿嘿，即管喊破喉嚨，破喉嚨也不會聽到。」不過，紅綾沒有驚慌，半點驚慌也沒有。因為她相
信，她相信白偉，是個可負托終生的男人。所以她一點也不驚慌，反而甜絲絲的躺在白偉的懷裏。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「任你使出七十二變‥‥‥」白偉已經完全陶醉在扮演「色魔」的角色，他作狀伸出祿山之爪，「可見過孫悟空跑得出佛祖的五指山麼？」。只顧陶醉在自我情懷中的紅綾，早已聽厭這類說話，懶得答他一句。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">紅綾坐在車裏。腦海裏，不知不覺泛起回憶的漣漪。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">自
出娘胎以來，紅綾覺得，冥冥之中好像有條紅線，把她和白偉緊緊的綁著。同一街頭長大，一同唸幼稚園，機緣巧合下又一同唸預科，一同唸大學，甚至工作也是一
同。紅綾自己也不相信這是事實。放眼望去身邊的白偉，雖然總表現得吊兒郎當，但她清楚，這，只是他的表面，他不是這種人。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">從山上遠眺山下，五光十色，很美。夜空中的月兒，比平日更美。多麼想，多麼想這時空能永遠停留。紅綾想起剛剛生日許的願，發覺與此刻也相差無幾。她覺得，自己已經是世界上最幸福的女人。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「先睡一會兒吧。」白偉忽然溫柔了一下。望著星空，兩人相擁著，沉醉在飄逸著的溫馨中。此際的冬天，不時刮起寒風，卻未令他們有半點寒意。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　　　＊　　　　　　　＊</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">眼前的漆黑來了點光明。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">張開眼簾。期待已久的破曉晨光，把白偉喚醒。白偉連忙搖著睡得酣甜的紅綾，一手指著車窗外的夕陽。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「怎麼了？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「讓我隆重介紹這份登場禮物︰活力四射的太陽伯伯。‥‥‥送給妳的，喜歡嗎？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「哦？」紅綾笑著，「那月亮嬸嬸豈不從此寂寞？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「不……她不會寂寞。」白偉急急的從褲袋裏取出一個錦繡小盒，「因為她要見證我們的關係。」小盒一打開，一枚金光閃閃的戒指，把紅綾惺忪的睡眼喚然一新。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">紅綾早就奇怪了。怎麼今年的生日收不到一份實實在在的禮物呢？「其實送不送也沒什麼關係的了。」她已經不在乎，最重要的是有白偉在她身邊。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">但面對這突然降臨的禮物，使得紅綾有點緊張。眼前這枚戒指，是否暗示著些甚麼？</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「這‥‥‥」白偉也靦腆起來，「希望妳能收下‥‥‥」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「生日快樂﹗」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">‥‥‥</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「鈴鈴」、「鈴鈴」，突然，電話聲響起。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><strong><span> </span></strong></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　　　＊　　　　　　　＊</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">這個電話，把白偉從回憶的漩渦中拍醒。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">不再有太陽、戒指及紅綾。只有無盡的恐慌，遺留在白偉心裏，。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">他，正在家裏，呆呆的望著一輪殞落的夕陽。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">一把焦急的聲音鬧著︰「怎麼了？醫院那邊怎麼說？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「‥‥‥」雖然是母親的聲音，白偉卻提不起說話的勇氣。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">白偉的媽媽心知不妙︰「我現在回來﹗」說後，電話就「嘟」、「嘟」、「嘟」起來，但白偉仍呆拿著聽筒，心神恍惚。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">窗外只有殞落的夕陽獨守著。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">木訥的白偉，腿像被一道枷鎖扣著了。想也沒想過，腳旁的那張白紙會那麼沉重。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">細細的閱讀那張紙著︰「‥‥‥腦掃描結果顯示，右腦內側有明顯瘀塞物，初步斷定為腦血管栓塞症‥‥‥有關更進一步資料，需要作更深入的檢查，才能確認。」信裏的一字一句，彷彿懂得妖法，把這個家裏的聲音，統統吸掉。這個家，靜到了極點，只聽到蒼蠅亂舞的聲音。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">腦血管栓塞症、瘀塞物‥‥‥雖然白偉與白媽媽此刻不作一聲，但他們心裏是彼此明白的。這封信不是無中生有的惡作劇，這，是一封死神的召書‥‥‥</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">事情要追溯至幾個月前。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">可能由於工作過度，前一陣子，白偉的頭經常赤痛著，即使服了整整半瓶的止痛丸也無補於事。白媽媽擔心白偉的健康，不停催促兒子趕去檢查。而檢查報告的結果，今天就以書信寄回家裏。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">雖然現時已有充份的證據證明，腦血管栓塞症並非什麼不治之症。但是，當他們想起已故的白爸爸因病離世的情況，往昔的幕幕，不得不使他們心慌。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">白爸爸在白偉懂事前就離世。他也是不幸患上腦血管栓塞症。因為疾病惡化導致腦癌，最終不久人世。病發前的情形，如同白偉一樣。沒有明顯的先兆，只有突如其來的頭痛作警號。經醫生細心扮究致病的因由，結果指出是屬於遺傳病的一種。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">腦部疾病，若是遺傳，那麼，下一代也許要承受這種不公平的基因。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">遺傳病‥‥‥。一種「避無可避」的感覺，令白偉感到窒息。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">窗外的夕陽，差不多被黑夜吞噬掉。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">昏暗的家，沒有亮起燈火。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">但，即使亮起了又怎樣，那裏可照亮黑得不能再黑的黑暗。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「無論如何，總不能坐以待斃，自己嚇自己。」媽媽打破了沉默。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">隔了幾星期後‥‥‥</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">醫院總是充滿藥水的味道。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">白偉緊張地望著醫生，儼如一名罪犯望著法官，等待他的審判。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「深層掃描的結果出來了。」醫生讀著文件上的資料。「這次的檢查的結果，我希望你們有些心理準備‥‥‥」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　　　＊　　　　　　　＊</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">家
裏的一切在抖震。但，是它們在抖震，還是自己在震抖？白偉已經無力把雙腳站穩，身子任何一部份都在發出害怕的呼聲。前陣子，還走得好吃得好，幾星期後的處
境，就判若兩端。上天這種的「恩賜」，難道不是造物弄人嗎？大好青年，正是享受著青春奔放豪情之際，就被賦予一張死亡令。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">昔
日往事，不論開心的、傷心的、委屈的、驕傲的、有趣的、無奈的等等，白偉再也沒心情回憶。好像自從獲知惡耗後，他的腦子就被洗劫一空。所剩的，就只有重重
的無助感。爽朗的臉容，被一層濃濃的灰塗上。平日笑臉的小熊杯，哀了起來；鮮色的掛牆畫，悲了起來；耀目的獎杯，也頓然失色。白偉坐在鋼琴附近，只感到那
鋼琴正奏起一陣又一陣的悲鳴曲。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">白
媽媽拍著兒子肩膀，安慰著︰「沒事的。現在醫學那麼昌明，一定‥‥‥沒事的。」但她明白，千言萬語，對這刻的白偉來說，也是徒然。陷入絕望的白偉，根本一
句說話也聽不進去。還是，他還是，一動不動。打從丈夫離逝後，白媽媽就明白到，同樣的悲劇，可能降臨兒子身上。只是，她沒有想到會是如此般快，如此般突
然。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「鈴鈴」、「鈴鈴」。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">一把少女聲音急不及待的說著︰「白偉，我買了那套電影的票券，一會兒一起看吧。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">紅綾。她大概還不知道事情的來龍去脈。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「這‥‥‥」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　　　＊　　　　　　　＊</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">還是赴約了。「我還有紅綾‥‥‥」想著想著，就這樣，勉強的，把垂死的軀殼拖下街去。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「這邊呢。」奇怪了，怎麼遲了這麼多？即使有事纏身，誤了赴會時間，白偉也會致電通告。但今天的他，怎麼不同了？紅綾滿臉的不解。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">不過，她相信白偉。他，總有他的難處。既然白偉不便告之，自己也無必要給他徒加壓力。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「昨天睡得不太好‥‥‥」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">在這片遍熟悉的街道，有著形形色色的人。有的為著生計挨餓受凍，有的為著理想披荊斬棘，有的為著種種的原因勞碌不停。但白偉則忽然覺得，他們，是可憐的。生老病死，乃人間的定律，人終歸長埋黃土，有什麼好爭取的？</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「寒
來暑往春復冬，看得浮生總是空。名也空，利也空，人生渺渺在空中。夫也空，妻也空，黃泉路上不相逢。日也空，月也空，東升西墮為誰功？房也空，院也空，轉
眼荒郊土一封。田也空，土也空，換來多少主人翁？官也空，職也空，盡是債恨了無窮。金也空，銀也空，死後何曾在手中。車也空，馬也空，人去物存永無
蹤‥‥‥」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">眼皮，從來也不覺得有這麼重。人們像遊魂野鬼般在白偉的身旁快速繞著，無視終歸一滅的道理。二十三歲的白偉，這時連吸一口氣也要用上很大的力氣，感覺就像一隻苟延殘喘的喪家犬。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">對這個世界，有種脫節的感覺。自己的名字，「白偉」，總感到再沒意思，好像為了在塵世掛名才作的記錄。自己的身體，也感到再沒意思。隨著時間，這塊臭皮囊只會慢慢的變酸，變臭，最後或者成為禿鷹的晚餐。眼前的事物，也是沒有意思，好像虛無得很。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">這個花花世界，就好像一場快要醒的夢。但感與世界的距離越來越遠，但感周遭的一切一切好像越來越陌生，但感身體好像越來越沒有力氣‥‥‥這陌生感，無不使他害怕。即管如此，但內心，卻越來越靜，靜得‥‥‥前所未有般的可怕。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">看
見與紅綾的距離越拉越遠，紅綾的身子越見越小，白偉頹然︰其實，自己算是什麼？紅綾，她有青春，有學歷，有前途，有著無可憧憬的未來。而自己，一件瀕死的
產物，有什麼資格去當她的另一半？「白偉先生，沒有鏡也撒泡尿照照自己。」一把聲音在白偉耳邊徘徊，「你看自己算什麼‥‥‥你呀，不過是尾隨著紅綾的一個
影子，你呀，沒有生命，你呀，沒有未來‥‥‥。」聽到這裏‥‥‥</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「對不起，突然想起有件事要做‥‥‥」神色空洞的白偉，不等紅綾反應，自顧自的離去。抬頭向天，夕陽謹剩的餘輝，已完完全全的被黑夜剝奪。天空中，忽然下起一陣陣冰冷的雨。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　　　＊　　　　　　　＊</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「是的，我算什麼？」白偉現在的位置，越來越高了。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「我比一隻喪家犬也不如。」他清楚自己在做什麼。他深信這是唯一解決的方法。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「或許這是對她們最公平的做法。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「媽媽，紅綾‥‥‥」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「她不用再掛心，她也不用再白賠青春。一切都只是我的錯，應該獨自承受傷害。」白偉望著地塊，慢慢地，慢慢地，處身的高度慢慢提升。只要一離地，所有的問題，都可以迎刃而解。「原來‥‥‥天上的白雲‥‥‥是多麼的白呀。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　　　＊　　　　　　　＊</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">打
開衣櫃，只餘零丁衣服；打開抽屜，只餘簡陋文具。白媽媽傻著眼了。白偉凌亂的房子，好像曾被掠劫般的。只餘一張白紙，一本銀行存摺本，躺在無人的床上。白
媽媽有種不祥預兆。深瑣的眼眉肌肉，頓然鬆開起來，白媽媽似有所悟︰「莫非‥‥‥」眼眶熱熱的，充滿了胡思亂想的淚痕。這種感覺，彷如被千刀萬刃般折磨
著。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">那張白紙‥‥‥</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">是遺書？</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　　　＊　　　　　　　＊</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「已
經一星期了。」習慣每隔一天就聽白偉說一些爛笑話的紅綾，還未等到那把討厭的聲音。「不會是沒有打給他，生我的氣吧？」紅綾想到白偉像小朋友生氣般鼓起大
大雙腮的臉龐，心裏「嘻嘻嘻」的笑了幾聲。「唉呀。白偉這孩子，又不是不知道工作要緊嘛‥‥‥」紅綾撥起電話，期待著一把小朋友的撒嬌聲。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「‥‥‥。‥‥‥。喂‥‥‥」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「早安呀，伯母。麻煩叫一下白偉。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「‥‥‥白偉他‥‥‥不在家。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「噢，那不打緊，我撥他的手機好了。謝謝。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「‥‥‥。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">掛起電話，撥起手機。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「嘟」、「嘟」、「嘟」‥‥‥</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「我
是白偉。不好意思，現在沒空。請在『咇』一聲後留下你的口訊。」連撥了幾次，都是這把討厭的聲音。紅綾「哼」的一聲，就擱下手機，處理一堆剛從信箱取來的
信件。有一封奇怪的信，沒有貼上郵貼，草草寫著「致︰紅綾」。「今天到底發生了什麼事呀？」紅綾不耐煩的打開信件。一行行熟悉的字跡刻在紙上。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt"><span style="font-family: 新細明體">紅綾︰</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">是我負了你。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">六年前，以為能夠把一切放下。發覺，只是自己一廂情願的想法。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">以為隨著妳的駕臨，我可以把她忘記。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">但原來，我不行。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">這六年來，是我辜負了你。你的青春，應該交付給一個更好的男人。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">但那人，不是我。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">我錯了。但不希望妳也跟著我一起錯下去。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: right" align="right"><span style="font-family: 新細明體">白偉</span> <span style="font-family: 新細明體">字</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: right" align="right"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「？？？」紅綾滿腦子問號。「白偉這傢伙又在耍什麼花樣了？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「？？？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「臭小子又想開什麼玩笑嗎？這傢伙，總令人摸不著頭腦。」如果白偉是個小孩，紅綾覺得他是天真可愛的。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">沒有貼郵票，那顯現是他親手放進信箱的。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">但是︰「即使有什麼要緊的事，也可撥電聯絡呀，何必這樣勞心勞力的寫信運信？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">百思不得其解，紅綾重新細讀著信件。字跡明顯的比往日不同，潦草了些，墨水也越寫越淺色。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">細看信件內容︰「這‥‥‥誰是『她』？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「‥‥‥這六年裏什麼負了我？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「？？？」問號在紅綾頭頂不停增加。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「白偉在說些什麼話？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「‥‥‥‥大家都已是半個成年人了，有些事情豈可隨便鬧著玩。這封信件的內容‥‥‥‥‥‥慢著，幾日來沒有見過白偉‥‥‥」紅綾有點意識到事態的嚴重。「白偉他‥‥‥這幾日又聯絡不了他‥‥‥這…這……」</span>
<span style="font-family: 新細明體">紅綾越想越不對路，幾件事情，好像可以串連起來的一個樣子。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">過了一會‥‥‥</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">拿起電話，紅綾深呼吸一口氣，試圖讓自己緊張的聲音平穩下去︰「伯母，白偉‥‥‥白偉他‥‥‥在那？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「‥‥‥不‥‥‥不在家‥‥‥」白媽媽還是隱瞞著。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「那‥‥‥在那裏？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「上……上街去了。」雖然白媽媽仍然為白偉隱瞞著，但是，幾日來的思念情切，佔據了她所有時間。她根本沒有時間想出一個漂亮的藉口，去掩飾一切。紅綾再加幾番追問，白媽媽越掩飾，只顯得更欲蓋彌彰。</span><span></span></p>


<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt; text-align: justify; text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">白偉移情別戀了？</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　　　＊　　　　　　　＊</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="margin-right: 27pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">急了。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「啪、啪、啪」，紅綾拍著白偉家門，忘記了有門鈴這回事。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">紅
綾大喊著︰「白偉‥‥‥白偉‥‥‥」白媽媽聞到紅綾的聲音，有著衝動跑去開門，向她傾訴屈在心裏良久的事情。「別弊著，開門讓我進來﹗﹗」只是，當她接近
門柄的時候，想起兒子臨別時的‥‥‥「遺願」‥‥‥「偉兒也是一番好意呀。」白媽媽清楚白偉心意，「他想紅綾死心‥‥‥不想自己的疾病害苦了人家姑娘的青
春。」「現在能為偉兒做的，或者只有那麼多了。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">白媽媽在門柄前折回，腳步浮浮的回頭。她已經空著肚子多日了。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">很暈的頭‥‥‥看著前面那塊地磚，眼看就要踩下去，腳踝一伸，「碰」的一聲，白媽媽突然失去了平衡，仆在地上。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">紅綾聽到一聲巨響，深信白偉在內。深信白偉是在逃避她，怒氣沖沖︰「開門呀，白偉，即使你死了，也得把門開給我呀﹗」紅綾已經認定，白偉是個負心漢，正如信中所言。她認定了屋內的人是白偉，認定了白偉心虛著不見她，認定了白偉移情別戀。</span>
<span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「即使你死了，也得把門開給我呀﹗」‥‥‥「即使你死了」‥‥‥「死了」‥‥‥「死」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">隔著大門，傳來白媽媽的大哭聲。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　　　＊　　　　　　　＊</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">門終於開了。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">焗促的空氣，瀉了出來。家裏沒有打掃，灰塵厚厚。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">白媽媽失眠了多日，眼圈黑得要把眼皮扯下來。多日來沒有洗澡換衣服，身上溢著種種的惡臭霉味。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">紅綾大惑不解，傻著眼。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「伯母，妳‥‥‥到底白偉去了那裏？」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「‥‥‥」白媽媽頭喪著，沒有聲音。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「白偉他寫了我這封『信』‥‥‥」一聽到有兒子的「信」，白媽媽全身的神經也敏感了起來。已顧不及禮節，就像餓狼般搶掉那封「信」，眼睛瞪得大大的閱著。激動的白媽媽，鼻子突然酸酸的，雙眼再次滔出滲有血絲的淚水。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">紅綾上前拍著白媽媽的背。雖然一切也丈八金鋼的摸不著頭腦，但她還是說盡了千百句安慰說話。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">心裏迷霧濃得快要容不下。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">待了幾小時，白媽媽的情緒才稍為平復。只見她的手結結巴巴把那封「遺書」給了紅綾。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「綾兒，妳…妳聽我說……」依然嗚咽著。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">窗外又見那殞落的夕陽。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">偶爾清靜的房子，響起了另一把哭啼聲。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">兩把淒滄的聲音交織在一起。這一切一切，大概在白偉的意料之外。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center" align="center"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　　　＊　　　　　　　＊</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「生日快樂。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">又過了一年，又是那間優雅的餐廳。又是柔柔的燭光，配著清幽的鋼琴聲。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「奴婢……奴婢向白娘娘請安，願白娘娘壽與天齊，鴻福齊天。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">白媽媽樂了︰「唉唷，又要老一歲了。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「許個願吧。」紅綾笑瞇瞇的對著白媽媽，想起自己曾許過的願。擦著白偉送給他的戒指，她覺得，她的願望，一定可以成真，白偉不會令她失望的。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">那封「遺書」，白媽媽常常帶在身邊，她深信，她的偉兒終有天會回來。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal"><span style="font-family: 新細明體">媽︰</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">不希望同一悲劇要妳再承受一次。請原諒我的輕狂。我只想「白偉」這兩個字，在你心中永遠以活生生的一面存在。一直以來的照顧，永記心中。此次不告而別，無他，只想在餘下的時間擴闊自己的眼界，看遍天下間的名山大河。請放心，我會好好照顧自己。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">勿讓紅綾知道這一切。答應我。我編了個故事騙她，好讓她以為我移情別戀了。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">我不想給妳們任何的負擔。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">但請相信我，我一定會回來的。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: right; text-indent: 24pt" align="right"><span style="font-family: 新細明體">兒子白偉</span> <span style="font-family: 新細明體">字</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: right; text-indent: 24pt" align="right"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃＃</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「好想看看夕陽呀。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">「綾兒，陪我一塊兒吧。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">步往山上，空氣中浮起了那張欺皮笑臉。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">紅綾的願望很簡單，她只是想與白偉一生一世。</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">雖然，今年白偉還是沒有回來……</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span style="font-family: 新細明體">她抬頭望著天際的飛機，她總覺得，有天白偉會乘飛機回來，再扭著屁股跟她說︰「讓白哥哥帶你去看金魚……。」</span><span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt"><span> </span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: center; text-indent: 24pt" align="center"><span style="font-family: 新細明體">完</span></p></span></font></p>]]></description>

<link>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1254417</link>
<comments>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1254417</comments>
<guid>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1254417</guid>

<dc:creator><![CDATA[flyshipz]]></dc:creator>

		<category><![CDATA[創作．去籠鳥]]></category>

<pubDate>Tue, 15 Jul 2008 10:46:39 +0800</pubDate>

	<source url="http://flyshipz.mysinablog.com/rss.php&amp;categoryId=136540"><![CDATA[創作．去籠鳥 (flyship)]]></source>

</item>


<item>
<title><![CDATA[【短篇小說】【單車】【完】]]></title>

	<description><![CDATA[<span style="font-family: 新細明體"><font size="4"><span style="font-family: 新細明體"><font size="4"><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"><span style="font-family: 新細明體"><span style="font-family: 新細明體"><font color="#ff0000">歌曲「單車」，由陳奕迅主唱，由黃偉文填詞。幾日不停的重聽著，有種戚戚然的感覺。心裏不期然浮起一幕幕的圖畫，很想給予這首歌一個故事，所以就自作了份短篇小說起來。給點支持吧﹗也給點指點吧。第一次寫故事，但很多地方都沒有原創性。</font></span></span></span><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">單 車</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「爸爸，小鳯家裏最近添了架單車呢。」王小虎一邊抱著父親王安，一邊訴說著。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「天快黑了，不早點回到家裏，怕媽媽又罵啦。」父親王安把小虎的話置諸不理，只管繼續踩著腳</span><span style="font-family: 新細明體">下
的單車。黃昏的泥地，顯得特別灰黃。王小虎雙手抱緊父親肥腫的肚子，活靈靈的眼睛在這一片熟悉的路上東張西望。王安則駕著單車，迎著暗昏昏的前路駛著，心
裏一陣慨嘆。近幾年來，農作物不停失收。住在鄉郊以務農為生的王氐一家，在農地上種的稻米，一年的收成比一年少。不是王安吝嗇於送兒子一架單車，現在連自
身糊口也成問題，那裏還有談論買單車的本錢？</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「媽，回來啦。」小虎從單車跳下，精力充沛的跳過門口前的石階。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「把手洗乾淨，快可以吃了。」母親陳玲拿著扇撥著爐灶的火焰，望著騰升的炊煙叫著。小虎跑去水桶前，把雙手馬馬虎虎的沾了些水，然後向著水中倒影裝個鬼臉，心裏想著︰「壞孩子，不給飯你吃。」</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span><span></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「老師今天在班上讚我，說我是開學至今，從沒遲到的好學生呢。」小虎挺起胸膛，鼻子朝天自豪的說著。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「這都有頼爸爸的功勞，每天這麼辛苦的送你上學回家。」母親陳玲把一條微爛的青菜夾到小虎的碗上。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">小虎聽後，生著悶氣︰「如果我也有一架單車，我也會自己上學回家。」見到兒子臉上漲得紅紅的腮，父親憂心忡忡的心情，轉眼間緩和了不少。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「如
果你乖乖的，爸爸答應送你一架單車。」王安微笑的說著。王小虎聽後，雙眼瞪得大大，腦裏立刻浮現了在小鳯家見過的單車。心裏不禁喜出望外，彷彿自己也擁有
了一部。突然，陳玲向自己的丈夫狠狠的瞥了一眼，皺起額上的眉頭，嘴角欲言又止。只見兒子急急的說著：「我會的，我會的。」然後以比往日更快的速度把熱湯
咕嚕咕嚕的灌進肚裏去。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">用
飯後，王安到家中的一塊農田附近，心裏不禁再次一番惆悵。一片枯竭的土地上，不時飛著幾隻蝗蟲，以及豎著幾隻破爛的稻草人。蝗蟲的數目顯然比收成天時少
了，大概肚子填進稻米後就不再空空了。「這樣下去不是辦法。」王安在井邊打著水，心裏自言自語。「若果再不想想其他辦法，這兩年恐怕難過了。」</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">晚昏殘留著的餘光，把大地的色彩照得失色，也把王安心境照得蒼老。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「嘻嘻嘻，爸爸，我也來幫手。」在暗黃的土地上，一個小小的身影向著他跑來。漸漸地，一張活潑精靈的臉孔，盡入王安的眼簾。「不能讓小虎重蹈自己的覆轍，一定要把他培養成材，不能把他困在這個無出色的地方。」王安打算著，看著小虎挑水的背影，心裏想起了一個人。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「難道不得不走這步不可？難道沒有其他方法可行了？」陳玲把聲調壓低，深怕把熟睡的小虎弄醒，心裏一陣惆然。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「‥‥‥。」王安默然。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「不要，不可以，不可以這樣做。幾年來的辛苦，我們也熬過了。我們還可以繼續‥‥‥」說著說著，陳玲想起近年家中農作物歉收的嚴重情況。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「我們‥‥‥我們還有轉機的。不要，不要，千萬不要找他幫忙。」陳玲的情緒激動起來，儼然有一場恐怖的惡夢降臨。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「我‥‥‥
決定了。小孩子是無辜的。」王安背向陳玲，不敢直視她的眼睛，走出屋外。陳玲望著丈夫漸疏的背影，充滿在眼眶的淚珠兒，不禁破眶而出。在母親懷裏睡得正酣
的小虎，不時露出天真無邪的笑臉，並未因為母親的淚水敲打臉上而驚醒。此刻的陳玲，絕望地凝望著桌上少許發霉的燭台，無聲地飲泣著。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">這個念頭，在王安的腦海縈繞了不止一次。在莊稼開始失收的四年前，當小虎還只是一個流著兩行鼻涕的六歲小孩時，往日昔昔的片段，王安至今仍歷歷在目。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「安呀，糟糕了，快出來呀﹗」妻子陳玲望著眼前那塊經過多年來辛苦耕耘的農田，正被一群突如其來的蝗蟲肆意蹂躪著。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「快把小虎抱進屋裏！」躺在竹椅上休息的王安，被妻子剎那的尖叫聲喚醒，放眼望出窗外，心中一下大驚。迅速地拿起倚在木門旁的釘耙，王安就如箭般飛奔向農田。陳玲一手挾著在泥地上踢著石子的小虎進屋後，把門窗關好，然後把起掃帚與丈夫共同橫掃直劈著那堆入侵者。</span><span style="font-family: 新細明體">幾十分鐘的一場惡耗後，金黃色的稻場失去豐收的光澤。幾分鐘前井然有序的農地，變得殘破不堪。稻穀滿地亂散，蟲屍滿地鋪滿。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「今年可賠大本了﹗」鄰舍張三抱頭痛罵。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">王安拖著透支的身體，在張三的肩膀上拍著︰「唯有等待明年秋收的時候。今年咱們哥倆兒咬緊牙關度過吧﹗」張三展出無奈的一笑。是的，種植是需要時間的。但留得青山在，哪怕無柴燒？</span></font><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">一句好心的安慰說話，以為只限今天。殊不知在往後的二年，也同樣地說著了二次。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span><span></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「怎麼？把小英給賣掉了？」王安怒視著張三，「她是你的親生女兒﹗」</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「與
其讓她待在家裏受罪，倒不如讓她出去闖一闖。」張三回想起鄉郊連續三年來的蝗災，所帶給家裏的沉重負擔，心中不禁悲鳴。但，這也是一個辦法。鄉郊最近來了
個僱工，聘請自願賣身者往南洋幹活。鄉郊裏許多人，如張三般為了生計，不得不把自己的兒女變賣。但，小英不是自願的。王安狠狠的抽著張三，又放手了，因為
他知道，這，也是迫不得已。他無奈地嘆一口氣。</span><span></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「再持續下去一年，家中的銀票米糧也用得七七八八。」陳玲的眼神明顯地比以前憔悴了。</span><span style="font-family: 新細明體">王安看著在庭院前蹦蹦跳跳的小虎，神色凝重。「如果今年再有蝗災，只得拾薪為伍了。」陳玲繼續說，但王安的表情依然注視著在小虎身上。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">只見王安突然細語︰「或許‥‥‥我們‥‥‥我們或許還有轉機。」陳玲大惑不解，不明其所以然，但一種不安感泛上心頭。想起張三，這時的她有點頓悟。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「難‥‥‥難道‥‥‥你‥‥‥不行。我不會讓你這樣做﹗」母親一下大喝，把外面的小虎也嚇著。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「不，不是他‥‥‥而是‥‥‥」未等丈夫說完，妻子一口奪過他的發言詞︰「誰也不准，我們‥‥‥我們還是有轉機的呀。」望著一塊荒蕪的田地，陳玲強作鎮定的說著。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">又
過一年，越見農地一無所獲，賣身的念頭越鞏固在王安的心中。「小孩子是無辜的。」即使妻子陳玲如何勸說，依然融化不了丈夫王安賣身的念頭。拖了兩個月的學
費，不可能一拖再拖。家中婦兒衣食住行也是需要金錢的。只有這樣做，才可以維持生計。一再浮現小虎能健健康康的模樣，王安吸著氣，在明月的獨照下，踏著單
車往鄉村裏去。殊、殊、殊，車輪踏著草的聲音，不時劃破靜空。終於來到了，眼前一扇紅大門陰森的豎著。王安在門前止步，把鏽積重重的單車停放一旁，無可奈
何的嘆氣。心裏百般難受，湧上心頭。「唯一的辦法了。」他全身不停的抖震著，手指戰戰兢兢的敲著那扇血紅色的大門。</span><span style="font-family: 新細明體">血門徐徐的張開。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「我就料到會有今天。」一把聲音冷冷的道著。一副不屑一顧的眼神，懶得落在王安身上。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「全鄉郊的人，能活在這種時間下多久？」那人口裏噴著一口大煙，望著身旁的兒子玩弄著一隻垂死的蝗蟲。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「嘿嘿，算你幸運，今天還要僱用人。若你明天才來，可能要準備聽作叫化子呢。嘿嘿嘿。」那位僱工譏笑著，彎身拾起掉在地上的一張紙。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「現在後悔還來得及，反正也不大缺人。」整個房子都煙霧濔漫。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">王安再次接著那張紙，心中再兩三下猶豫，就在契約上簽上自己的名字。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「嘿嘿，還以為你剛才怕得跌紙了。這裏是賣身錢，一星期後往村裏碼頭報到吧。哼。」僱工肥滿的屁股朝著王安，與兒子戲弄著那隻蝗蟲︰「誰叫你犯賤呀？嘿嘿嘿。」</span><span style="font-family: 新細明體">賣身期限雖然白紙黑字的列明「十」年，但是，這「十」字左右之間，明顯的留了些白色空位。誰能保證十年後，會有人再在紙上添上幾筆，變成「二十」、「三十」？這是黑巿勞工的玩弄手法。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">一如以往，小虎很早醒來，梳新好後，就準備好上學。踏出石階時，看到除了爸爸的大單車外，還添了架小單車。水汪汪的大眼睛突然瞪大了許多，像發現了世上奇珍無比的寶藏。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「小虎‥‥‥要上學了。」雖然十分希望這不是事實，但對著那架小單車，母親陳玲不得不承認。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「放學後，爸爸教你踩單車。」王安隱藏著黯然的憂傷，在臉上擠出幾個微笑。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">笑
面迎迎的小虎，興奮的跳上單車後座，緊緊的抱著爸爸肥腫的肚子︰「老師也說我乖呢。」小虎一心以為，小單車的駕臨，是因為他替爸爸挑水，爸爸獎賞的。笑容
背後的辛酸，只有十歲的小虎，能夠體察多少？「嘻嘻嘻。」依在爸爸背脊上的小虎，不時發出會心的微笑。早上的道路，有被單車輾轉過的痕跡。路上又是添上了
一條又一條的沉重傷疤。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「別急，先把菜吃完。」陳玲手抬著雙木筷子，眼看著小虎活活蹦的興奮心情，也不知是喜是悲。小虎裝聾作蒜，急急腳的扭著小屁股，大模大擺的跨過石階，尋覓那架相思已久的小單車。王安在一旁，無聲地夾著飯，慢慢地扒著。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">屋外傳來幾聲金屬碰地的聲音，對於王氐夫婦而言，實是意料中事，因為小虎還不懂踩單車。</span><span style="font-family: 新細明體">今晚仍是個月夜。那輪彎月獨自透出光芒，盡力把四周的黑雲驅散。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「坐好，爸爸在後面扶著。」王父抓著小虎身下的小坐墊，把小虎從背後慢慢向前推。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「嘻嘻嘻。」成功地駕馭到單車前行，小虎早已把剛才的跌傷忘記了。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">看著兒子漸漸取得平衡感，王安覺得，是時候鬆手讓小虎獨自走上一段路。但是，他捨不得放手。想起那滿面油光的僱工，他怕，很怕，心裏亂到了極點。怕這一放手以後，以後再無機會聽到小虎喊一聲「爸爸」。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「爸爸，讓我試著走自己的路吧。」勇敢的兒子說著。對了，小虎長大了，到了接受人世間種種磨練的時候。王安含淚閉上眼睛，把手離開了小虎。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「小虎，從那裏跌到，就從那裏爬上來，你已經長大了。」父親身背著小虎，往暗黑的道路走去，而小虎搖搖欲墜的駛著單車，跌跌碰碰的駕向明月。晚間，吹來一陣寒風，倒沒有令王安感到一絲寒意，可能他冰冷的心境已經不能再冰了。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">三日的練習後，小虎就把小單車踩得得心應手。身上的累累傷痕，可謂是努力付出後的結果。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「讓我自己上學吧﹗」小虎苦苦的哀求著。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span><span></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「會不會出事了？」妻子陳玲守候在屋外，擔心的說著，「這個時間也應該回到家啦。」</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「我去看看。」王安一邊說著，一邊推著架大單車。再次看著丈夫漸疏的背影，陳玲的心，又再酸起來。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「別放過他。」小虎瑟縮在路旁，被一群小孩拳打腳踢著。那架小單車也翻側一旁。「小子有種，夠膽撞我。」那僱工的兒子拍著衣服上的灰麀說著。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">因為不諳石路，小虎踩著的小單車，被幾顆小石子絆著，失控的衝向前方的一群小孩。只聽「唉唷」一聲，僱工的兒子前仆在地上。被小孩們圍著折磨的流浪狗，見機逃跑。小虎來不及道歉，就被揍了起來，無力反抗。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「好好的記著少爺我的味道。」一泡黃尿，就撒在小虎身上。「誰叫你犯賤啊﹗哼。」僱工的兒子一下噴鼻聲，自顧自的與其他小孩尋找另一頭流浪狗。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">這
一切一切，王安都看在眼裏。心裏無比的憤怒，在爆滿青筋的頭額顯現。雙拳握得快出血，可他又不能把兒子從孤立中拯救出來。因為在準備狠狠的撲向那群野狼
時，王安意識到得罪僱工的後果。他止著步，手掌上的指痕探得有點磨損。小虎則倒在地上無助的抽泣著，驀然回首，見到父親的輪廓。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「還是妳拿給他吧。」王安取著藥酒，遞給妻子。鼻青臉腫的小虎，坐在床上怒氣沖沖，不時流下幾滴傷心的眼淚。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「小虎乖呀，擦了藥酒就不疼了。」母親陳玲嘆著氣，心痛著兒子身上青一塊瘀一塊。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">小虎仍是默不作聲，低頭回想︰「爸爸‥‥‥爸爸明明看見我被欺負的呀﹗」淚水不禁再次掉下。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">王安在房外躊躇了良久，終於鼓起勇氣入內看看兒子的傷勢。只見父親身影輕輕的出現，小虎立時無名火起，憤然奪過母親手上瓶藥酒，用勁的向門口扔過去。藥酒瓶被打破，地上玻璃四散，王安腳邊有被玻璃刮到的血痕。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「出去，出去呀﹗」小虎躲在被窩裏，嚎啕大哭起來。在那時候，王安和陳玲也不知道應該說些什麼好了。屋內散著藥酒的氣味，同時也散著冤屈的氣味。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「吃
飽了。」今天的晚飯顯得異常沉靜。「我前去踩一會兒單車。」小虎冷冷的向母親說著，眼睛望也不望父親一眼。王安心裏是知道的，兒子美其名為踩單車，其實是
想借故不看到自己，不想看到這個無情的父親。木桌上的半碗飯，仍然散發著熱氣，與熱湯的熱氣相互交纏著，只是，那張竹椅，卻空著了。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「讓我向小虎解釋吧。他總會聽一兩句的。」陳玲打破靜寂的氣氛。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「‥‥‥」</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「‥‥‥」</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">又是一陣的沉靜。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「讓這事情繼續吧。」王安突然張口，「也許只有這樣，才能令小虎以後更堅強的活起來。」</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「但‥‥‥」陳玲急了。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">「不要讓他知道內情，我寧靜要他恨我一輩子，也不想他受苦一輩子。」王安說出這幾句後，心中也甚是矛盾。屋內的傢俱，忽然顯得模糊。王安逐漸看不清眼前的一切，眼眶開始熱起來。白髮漸濃的陳玲，靜望木桌上的凸凹洞口，心裏的腸肚彷彿也開始穿了幾個痛切的洞口。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 24pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">小虎昨天睡得不太好，遲了點起床。步過門口的石階，發現唯獨只有一架倚在屋旁的小單車和呆滯的母親。雙眶深陷的陳玲，原來整夜一直在小單車旁守候著。「爸爸走了。」她沒有氣力的說著。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">小虎一副漠不關心的態度︰「是嗎？」就駕著小單車向學堂的方向，駛去。漸去的身影，就如同王安今朝時一樣。從此，屋旁就只剩下一架小單車。</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">完</span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體"></span></font></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"><font size="3"><span style="font-family: 新細明體">＊　　　　　＊　　　　　＊</span></font></p></font></span></font></span><span style="font-family: 新細明體"><font size="4"><span style="font-family: 新細明體"><font size="4"><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="left"><span style="font-family: 新細明體"><font size="4"></font></span></p></font></span></font></span><p><a href="http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1245006" target="_blank">(閱讀全文)</a></p>]]></description>

<link>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1245006</link>
<comments>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1245006</comments>
<guid>http://flyshipz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1245006</guid>

<dc:creator><![CDATA[flyshipz]]></dc:creator>

		<category><![CDATA[創作．去籠鳥]]></category>

<pubDate>Wed, 09 Jul 2008 10:57:03 +0800</pubDate>

	<source url="http://flyshipz.mysinablog.com/rss.php&amp;categoryId=136540"><![CDATA[創作．去籠鳥 (flyship)]]></source>

</item>

</channel>
</rss>